မုဒြက-အၫၨက-ဇာတ်

မုဒြက-အၫၨက-ဇာတ်

ရှေးရှေးအခါက သာဝတ္ထိပြည်၌ မင်းပြုတော်မူသော ဘုရင်တစ်ပါးသည် အလွန်မင်းဆိုးမင်းညစ်တစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။ ထိုမင်းသည် မိမိ၏ မင်းစည်းစိမ်ကို အလွန်အကျိုးအပင်ပန်းခံ၍ ရခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မတရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်စိုးစံလေသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မင်း၏ မတရားမှုများကြောင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲကြရရှာသည်။ အခွန်အခများမှာလည်း မတန်တဆ တိုးမြှင့်ခံရသည်ဖြစ်ရာ၊ ဆင်းရဲသားတို့၏ နေအိမ်များမှာ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများပင် မရှိတော့ချေ။ ရွှေငွေအလုံးအရင်းကိုလည်း မင်း၏ တပ်မတော်သားများက အတင်းအကျပ် သိမ်းယူကြလေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ၊ ပြည်သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးနွမ်းလျက်၊ နေ့စဉ်ရက်ဆက်မပြတ် မင်း၏ မတရားမှုကိုသာ ညည်းတွားလျက် နေထိုင်ကြရသည်။

ထိုမင်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်ပင် ဘုရားအလောင်းတော်သည် မုဒြက-အၫၨက အမည်ရှိသော အလွန်ကြင်နာတတ်သော စင်ဒြပါလမည်သော ပယောဂကောင်အဖြစ် ဖွားမြင်တော်မူလေသည်။ ထိုပယောဂကောင်သည် အလွန်တောထပ်သော တောအုပ်ကြီးတစ်ခုတွင် နေထိုင်လေသည်။ တောအုပ်ကြီးကား အလွန်ကျယ်ပြန့်၍ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြေလျက်၊ တိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ထိုတောအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် နေထိုင်လျက်၊ မိမိ၏ သဘာဝအတိုင်း အလွန်ချစ်ခင် ကြင်နာတတ်သော စိတ်ထားဖြင့် အခြားသော တိရစ္ဆာန်များကို စောင့်ရှောက်လေသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ ထိုမင်း၏ တပ်မတော်သားများသည် တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ လှည့်လည်ရှာဖွေကြရာ၊ ဘုရားအလောင်းတော်ဖြစ်သော ပယောဂကောင်ကို တွေ့မြင်လေသည်။ ထိုတပ်မတော်သားတို့သည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ရာ၊ ဘုရားအလောင်းတော်၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သည်နှင့် မင်းကြီးထံ အပ်နှံရန် ကြံစည်ကြလေသည်။ ထိုအခါ ဘုရားအလောင်းတော်က ဤသို့ပြောလေသည်။ “အမောင်တို့၊ ငါ့ကို မင်းကြီးထံ အပ်နှံရန် မကြံစည်ကြပါနှင့်။ ငါကား မင်းကြီး၏ အကျိုးကို မည်သို့မျှ မပြုနိုင်သော အကောင်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်၏။ ငါ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် မည်သည့်အကျိုးကိုမျှ မပေးနိုင်ပါ” ဟု ပြောလေသည်။

သို့သော် ထိုတပ်မတော်သားတို့သည် မည်သည့်စကားကိုမျှ မနာယူဘဲ၊ ဘုရားအလောင်းတော်ကို ဖမ်းဆီး၍ မင်းကြီးထံ အပ်နှံကြလေသည်။ မင်းကြီးသည် ဘုရားအလောင်းတော်၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သည်နှင့် မင်းခမ်းမင်းနားဖြင့် ဧည့်ခံမည်ဟု မထင်ဘဲ၊ သနားကရုဏာစိတ်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဤသို့အမိန့်ချမှတ်လေသည်။ “ဤပယောဂကောင်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ကြလော့။ ၎င်း၏ အရေခွံကို ငါ့အိပ်ရာအတွက် ငါလိုချင်သည်” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်လေသည်။

ဘုရားအလောင်းတော်သည် မိမိ၏ ဘဝအဆုံးသတ်ကို နီးကပ်လာသည်ကို သိမြင်တော်မူသော်လည်း၊ မည်သည့်အကြောက်တရားမျှ မရှိဘဲ၊ အလွန်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဤသို့ပြောလေသည်။ “အမောင်တို့၊ မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကျေကျေနပ်နပ် လိုက်နာကြမည်ကို ငါ နားလည်၏။ သို့သော် မင်းကြီးအား တောင်းပန်လိုသည်ကား၊ ငါ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ငါ့၏ အရေခွံကို မင်းကြီး၏ အိပ်ရာအဖြစ် အသုံးမပြုရန် တောင်းပန်လို၏။ အကြောင်းကား၊ ငါ့၏ အရေခွံသည် အလွန်အနံ့ဆိုးထွက်တတ်၏။ ထိုအနံ့ဆိုးကြောင့် မင်းကြီး၏ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ပြုလိမ့်မည်” ဟု ပြောလေသည်။

မင်းကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်တော်မူလေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သူသည် ထိုပယောဂကောင်၏ စကားကို အတည်ပြုရန်အတွက် သတ်သမားများအား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ “အမောင်တို့၊ ဤပယောဂကောင်ပြောသည့်အတိုင်း ၎င်း၏ အရေခွံကို စစ်ဆေးကြည့်ကြလော့။ အကယ်၍ အနံ့ဆိုးထွက်နေပါက၊ ၎င်း၏ စကားကို မင်းကြီးထံ လျှောက်တင်ကြ” ဟု အမိန့်တော်ချမှတ်လေသည်။

ထိုအခါ သတ်သမားတို့သည် ဘုရားအလောင်းတော်၏ အရေခွံကို စစ်ဆေးကြရာ၊ ထိုပယောဂကောင်ပြောသည့်အတိုင်း အလွန်အနံ့ဆိုးထွက်နေသည်ကို တွေ့ရှိကြလေသည်။ သူတို့သည် မင်းကြီးထံ ပြန်လည်လျှောက်တင်ကြလေသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်တော်မူလေသည်။ သူသည် ထိုပယောဂကောင်၏ သတ္တိနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ချီးကျူးလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ မတရားမှုကို နားလည်သဘောပေါက်လာလေသည်။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ဘုရားအလောင်းတော်အား အလွန်တောင်းပန်လေသည်။ “အို မုဒြက-အၫၨက၊ ငါသည် သင်၏ အမှန်တရားကို ယခုမှ နားလည်သဘောပေါက်လာပြီ။ ငါသည် မင်းဆိုးမင်းညစ်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဝန်ခံပါ၏။ သင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် သတ္တိကို အလွန်လေးစားပါ၏။ ယခုမှစ၍ ငါသည် မင်းကျင့်တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်မည်ဟု ကတိပြုပါ၏” ဟု မင်းကြီးက ပြောလေသည်။

ဘုရားအလောင်းတော်သည် မင်းကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူလေသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးသည် မင်းကျင့်တရားနှင့်အညီ အုပ်ချုပ်စိုးစံတော်မူလေသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့လည်း မတရားမှုများမှ ကင်းလွတ်၍ ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြရလေသည်။